Garstką ziemi ciało moje przykryte

„Garstką ziemi ciało moje przykryte” to polska pieśń pogrzebowa, która podejmuje refleksję nad przemijaniem życia i nieśmiertelnością duszy. Utwór przeciwstawia krótkotrwałość ziemskiej egzystencji wieczności duszy i ukazuje człowieka w perspektywie wiecznego planu Boga.

Pieśń „Garstką ziemi ciało moje przykryte” maluje prosty, lecz mocny obraz: ciało spoczywa pod garścią ziemi, a dusza trwa dalej. Na tej stronie znajdziesz pełny tekst utworu oraz możliwość odsłuchania go w całości — to materiał dla każdego, kto szuka duchowego pocieszenia i głębszego zrozumienia cyklu życia i śmierci.

Tekst Utworu „Garstką ziemi ciało moje przykryte”

Garstką ziemi ciało moje przykryte, – Będzie spoczywało od prac wyżyte; – Od trosk i przykrości mile spać sobie, – Aż Bóg z wysokości wzbudzi mnie w grobie.

Garść ziemi mi święta i więcej ważna – Niż sztuka wycięta kunsztarza różna. – Potyka me życie smutne zdarzenie, – Wżdyć i dobre bycie ma swe zmartwienie.

Garstka ziemi będzie częścią mej włości, – Chociaż na mnie wszędzie były przykrości; – I lubo bogaty trawiłem lata, – Jednej się zapłaty doznam u świata.

Garść ziemi bogactwo, cóż mię nadeszło? – W ciele mem robactwo będzie pasło. – W grobie się doznamy tej spokojności, – Której tu nie mamy na tej niskości.

Garść ziemi przy ciała zagrzebieniu – Rzucą przyjaciele w grób w użaleniu. – Smacznie się spoczywa w tym tu pokoju, – Bo mnie już nie wzywa żaden do boju.

Garstka ziemi w ciele i kwiat zielony – Jest los mój na świecie niepochybiony. – Czy mocny, uczony byłem, nie płaci, – Lub nędzny a wzgardzony, to się tam straci.

Garść ziemi w tym grobie żegnam się z wami, – Którą wy obficie skrapiacie łzami; – Lecz i wy uważcie, jak krótkie życie, – A jak hojnie będzie z Bogiem pobycie.

Garść ziemi przyjaciele i wy będziecie, – Co o sobie wiele teraz myślicie; – I wy też padniecie na smutne mary, – Tak zdrowy i młody jak i stary.

Garść ziemi przykryje i wasze ciała, – Lecz dusza, ta żyje, by się dostała – Do Jezusa, Zbawcy ukochanego, – O to się starajcie z serca całego.

Garść ziemi nasienie jest zmartwychwstania, – Głosi objawienie Chrystusa Pana; – Kto mocno wierzy, świątobliwie żyje, – Tam się dostanie, gdzie Jezus króluje.

---

Posłuchaj utworu poprzez YouTube poniżej

O czym jest pieśń „Garstką ziemi ciało moje przykryte”?

Pieśń „Garstką ziemi ciało moje przykryte” mówi o śmierci jako wyzwoleniu i o nadziei zmartwychwstania. Śmierć jawi się tu nie jako koniec istnienia, lecz jako odpoczynek od trudów, trosk i przykrości — spokojny sen w grobie, który trwa, aż Bóg wzbudzi zmarłego do nowego życia.

Utwór akcentuje kilka powiązanych motywów:

• Równość wobec śmierci — bogaty i ubogi, mocny i wzgardzony, młody i stary kończą tak samo, przykryci tą samą garścią ziemi.
• Marność dóbr doczesnych — bogactwo i pozycja społeczna tracą znaczenie w obliczu grobu.
• Nieśmiertelność duszy — ciało powraca do ziemi, lecz dusza żyje i dąży do Jezusa, Zbawiciela.
• Nadzieja zmartwychwstania — garść ziemi staje się „nasieniem zmartwychwstania”, obietnicą życia wiecznego dla tych, którzy mocno wierzą i żyją świątobliwie.

Pieśń „Garstką ziemi ciało moje przykryte” ma też wymiar pocieszający i napominający zarazem. Zwraca się wprost do żałobników, którzy skrapiają grób łzami, i przypomina im o krótkości życia oraz o tym, że i oni kiedyś spoczną na marach.

Kiedy śpiewa się „Garstką ziemi ciało moje przykryte”?

Pieśń „Garstką ziemi ciało moje przykryte” śpiewa się przede wszystkim przy grobie, w chwili złożenia ciała zmarłego do ziemi. Jej treść bezpośrednio odpowiada temu momentowi obrzędu pogrzebowego — opisuje sypanie garści ziemi na trumnę i ostatnie pożegnanie, którego dokonują przyjaciele zmarłego.

Dzięki temu pieśń pogrzebowa „Garstką ziemi ciało moje przykryte” nadaje ceremonii godny, refleksyjny charakter i pozwala żałobnikom czynnie uczestniczyć w pożegnaniu. Melodia i słowa wspólnie kierują uwagę zgromadzonych ku nadziei zmartwychwstania, która stanowi sedno chrześcijańskiego spojrzenia na śmierć.